Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
anime, manga, animaniak
Valid XHTML 1.0 Transitional Valid CSS!

Historia miecza samurajskiego - Okres Kotô

Spis treści
  1. Historia miecza samurajskiego - wstęp
  2. Okres Chokutô/ Ken
  3. Okres Kotô
  4. Okres Shintô
  5. Okres Shin-shintô

Okres Kotô Okres Kotô inaczej zwany okresem starego miecza rozpoczął się w roku 900 by się zakonczyć w roku 1500. W japonii w tym okresie dochodziło do częstych wojen domowych po tym jak odebrano władze rodowi Fujiwara. Znaczenie i władza klasy samurajów znacznie nabrała na sile co było główą przyczyną wojen domowych. Miecze z tego okresu są najsławniejszymi mieczami i jednymi z najcenniejszych. To właśnie w tym okresie miecz samurajskich przybrał swój obecny kształt. Mimo tego iż kowale używali prymitywnych narzędzi do kucia, miecze odznaczały się wysoką jakością zmieniając swój charakter. Miecz stał się orężem a nie jak dotychczasz bronią dworską. Pierwszym kowalem będącym poniekąd pionierem obecnego kształtu miecza samurajskiego był Yasutsuna z Hôki (dzisiejsza prefektura Tottori). Około roku 900 wykuł pierwszy miecz o klasycznym i znanym do dzisiaj wygiętym kształcie. Mimo tego przejście na nowy "styl kucia" trwało bardzo długo. Najsławniejsi kowale pochodzą z lat 900-1450. Kużnie z reguły powstawały przy dużych ośrodkach administracyjnych gdzie było największe zapotrzebowanie na broń. Niemniej ważny był dostęp do rud żelaza i pokładów węgla. Ważnym był również w miarę łagodny klimat i dostęp do czystej wody. W okresie Kotô w pięciu prowincjach pięć rodów kowali wytwarzało 80% krajowej produkcji miecza. Owe pięć rodów zamieszkiwało kolejno prowincje: Bizen (dzisiejsza prefektura Okayama), Yamashiro (prefektura Kyoto), Yamato (prefektura Nara), Sagami (prefektura Kanagawa) oraz Mino (prefektura Gifu). Od nazw tych prowincji wzieły się nazwy pięciu szkół jakie powstały z wyżej wspomnianych rodów kowali. Okres siedemdziesięciu lat po roku 1467 nosił nazwę sengoku. Charakteryzował się częstymi i zaciętymi wojnami domowymi. Ciągłe zapotrzebowanie na miecze i uzbrojenie zmusiło zapracowanych kowali do masowej produkcji niskiej jakości głowni. Jest to jeden z czarniejszych okresów miecza. Z wielu zachowanych z tamtego okresu mieczy jedynie garstka uznawana jest za miecze dobrej jakości. W połowie XVI wieku doszło do kolejnego przełomu. Cech kowali został oficjalnie zaakceptowany przez cesarza. Od tego momentu miecznicy mogli podpisywać się własnymi imionami, niejednokroć mającymi wiele wspólnego z miejscem w którym żyli.